Uçurtmayı Vurmasınlar

Seksenlerin Türkiyesi… Yasaklarla dolu, insanların bir takım haklarına ket vurulduğu, aklınıza gelebilecek her nesnenin,kitapların,düşüncelerin,eşyaların tehdit olarak görüldüğü Seksenlerin Türkiyesi.Birde kendini bir anda hapiste bulan, hikayeleri acı ve hüzün dolu insanlar var;özgürlüğe hasret, evine, sevdiklerine, ailesine hasret…

Uçurtmayı Vurmasınlar, o insanlardan birinin hatta birilerinin hikayesi. 5 yaşında hapiste büyüyen Barış’ın, annesinin, Nevin’ in, İnci’nin hikayesi.

Hayatı koğuş duvarı ve avlu arasında geçen minik Barış ve İnci arasındaki özel bağ, İnci’nin tahliyesiyle Barış için büyük bir hüzne dönüşür. Neyseki birbirlerine mektup yoluyla ulaşabilme imkanları vardır. İnsanları tutuklamak için pusuda bekleyen, Her bir kelimelerinden nem alan bu sistem, iletişim haklarını rahatça kullanmalarına izin vermesede,Barış İnci ile iletişimini kesmez, ona ulaşmak için tüm umuduyla yeniden yazar. Günden güne koğuşta olan biteni İnci’ ye anlatır,olayları, durumları, ona söylenenleri anlamaya çalışır.Bunu da öyle masum bir dille ifade ederki Barış’a kocamaan sarılasınız gelir.

Ufacık dünyasından kafasını kaldırıp göğe baktığında havada salınan o güzel uçurtmayı görür. Onu o kadar büyük bir etki ile izlerki, o uçurtma olmak ister. Her ne varki uçurtmayı bile tehdit olarak gören o diktatör sistem, Barış’ın tüm umuduna, hayaline zehrini katar. Olanları anlamaya çalışan Barış, tüm üzüntüsüyle Uçurtmayı vurmamalarını diler.

“Sizin gittiğiniz her yerde uçurtmalar olurmuş, öyle söyledi Zeynep. O uçurtmaları vurmasınlar İnci.”

İnsanları her türlü haklarından mahrum bıraktıkları yetmiyormuş gibi, masum, hiçbir suçu olmayan Barış’ı, onun gibi diğer çocukları bunlara maruz bırakmak nasıl bir iğrençlik aklım almıyor. İçeride dışarıda bir şekilde tutsak edilen her çocuğa sıkı sıkı sarılıyorum, neşenin, umudun, güzelliklerin onlarla olmasını diliyorum.Hepsine çook❤️

“Kuşlar tutsak yaşayamazlarmış. Ya çocuklar İnci? Onlar tutsak yaşayabilirler mi?”