Oblomov, İvan Gonçarov #14

Kitap: Oblomov
Yazar: İvan Gonçarov
Okuyan: Yazarperest
Fotoğraf: 💙

•••

Değerli Okurlar,

19. yüzyıldan 21. yüzyıla uzanan Oblomovka’dan herkese selamlar.. 😌

Bu kitap hakkında yorum yapmakta ne kadar geç kaldığımın farkındayım. Ancak bu kitaba da yorum yapmak için geç kalmak yakışırdı. Bu cümleyi anlayanlar ufaktan bir tebessüm etti bile.. ☺️ Anlamayanlar ise okuduktan sonra farkına varacaklar. ☺️

Size ilk 200 sayfanın neredeyse bir evde geçtiğini söylesem.. Bir yazarın ilk 200 sayfayı bir eve sığdıracak kadar hakim olması fena bir durum sayılmaz.. Tebrikler 👏🏻 Hele ki benim gibi kısa yazmayı ve kısa ifadeler kullanmayı seviyorsanız; ben çokça takdir ettim.

Oblomovluk, literatüre tembellik olarak girmiş sayılsa da aslında temiz kalpliliği ve saf sevgiyi de kapsamaktadır.

Asilzade bir insanın hayatını sadece uyuyarak ve hiçbir iş yapmadan sürdürmek istemesi ona doğduğunda sunulan bir şans.. Tabii bununla birlikte varlıklı biri olması çevresinde kötü niyetli insanları da barındırmasına yol açıyor.

Nitekim Oblomov’un en büyük şansı Ştoltz’du. Kendisine hayran kaldım. Oblomovluk’la en çok o mücadele etti ve bunu tamamen iyi niyetiyle ortaya koydu.

Okurken akıcılık konusunda sıkıntı yaşadım; galiba bu kitabın baskı yılıyla ilişkili olabilir. Benim okuduğum kitap 2000 yılına ait bir baskıydı. Sonlara doğru açıldı kitap ve en sonunda bir sürprizle karşılaştım. 😯

Uzatmadan şunları ekleyeyim:

Hayatta hangi konumda olursanız olun mutlaka Ştoltz gibi gerçek dosta sahip olmanız dileğiyle..

‘‘Bazen her şeyin birden değişmesinden, bitmesinden korkuyorum; niçin bilmiyorum. Bazen aklıma şu saçma düşünceler geliyor: Artık daha neler olabilir? Bu mutluluk… Bütün bu hayat nedir? Sevinçler, kederler… tabiat… Bütün bunlardan başka şeyler istiyorum.’’ sf. 540

Saygılarımla,
Yazarperest