Öğrenci Kız-Osamu Dazai

#kitapalıntıları✒️

Doğru uumut ve doğru arzulara sahip olmadığımız için azarlanıyoruz, peki ama doğru idealin peşinden koşsak, bu insanlar bize destek olup rehberlik edecekler mi acaba?

Biz gitmemiz gereken en iyi yeri, gitmek istiyorum diye düşündüğümüz güzel yeri, kendimizi geliştireceğimiz yeri de az çok biliyoruz. İyi bir hayat yaşamak istiyoruz, doğru umut ve arzularımız da var. Güvenebileceğimiz sağlam bir inanca sahip olmak için sabırsızlanıyoruz. Ama bir kızın tüm bunları yaşamında gerçekleştirebilmesi için ne kadar çaba harcaması gerekir acaba?

Bir kitap okuduğumda, onun için deli olur, ona güvenip empati duyar, onu özümser ve hayatımın bir parçası hâline getirir, başka bir kitap okuduğumda ise ânında değişiveririm.

Kitap okuma denilen şey benden koparılıp alınırsa, hiçbir hayat deneyimi olmayan ben ağlanacak hâlde olurdum galiba.

Bir kadının kaderine karar vermek için bir gülümseme yetip de artıyor. Tuhaf denilebilecek kadar korkunç.

Neden kendimizden memnun olup hayatımızın geri kalanında sadece kendimizi sevemiyoruz?

Şimdi denilen an ilginç. Şimdi, şimdi, şimdi, avucuma alsam bile “şimdi” çok uzaklara gidiyor ve yeni bir “şimdi” geliyor.

Kan bağı tuhaf bir şey. Yabancı biri söz konusu olunca yollarımızın ayrılmasıyla beraber her şey yitip unutulsa da, kan bağıyla bağlı olduğumuz kişilerin güzel, özlenilen tarafları daha çok hatırlanıyor.

Kimse bizim çektiğimiz acıları gerçekten bilmiyor. Kimbilir büyüdüğümüzde, şimdiki acılarımızı ve üzüntülerimizi saçma bir şeymiş diye hatırlayacağız belki. Ama yetişkin olana kadarki bu uzun ve can sıkıcı dönemi nasıl yaşamamız gerekiyor?

Sevgiler🧡